حضرت علامه ذوالفنون آية الله حسن زاده آملي (مدظله العالي) در جلد اول

کتاب هزار و يک کلمه مي فرمايد :

درعنفوان جواني و آغاز درس زندگاني ، که در مسجد جامع آمل سرگرم به

صرف ايّام در اسم و فعل و حرف بودم و محو در فراگرفتن صرف و نحو ،

در سحرخيزي و تهجّد عزمي راسخ و ارادتي ثابت داشتم ؛ در رؤياي مبارک

سحري به ارض اقدس رضوي تشـــرّف حاصل کردم و بــه زيــارت جمـال

دلاراي ولي الله اعظم ثامــن الحجج علي بن موسـي الـرضا

عليه و علي آبائــه وابنائه آلاف التحيّة والثناء نايل شدم .

در آن ليله ي مبارک قبل از آنکه به حضور باهرالنورامام عليه السلام مشرّف

شوم ، مرا به مسجدي بردند که در آن مزار حبيب از احباءالله بود و به مـــن

فرمودند : در کناراين تربت دو رکعت نماز حاجــت بخوان و حاجــت بخواه

که برآورده است . من از روي عشـق و علاقــه مفرطي که به علــم داشــتم ،

نمـــاز خواندم و از خــداوند سبحان علــم خواستم ، سپــس به پيـشـگاه والاي

امام هشتـم ، سلطان دين ، رضا روحي لتربته الفداء و خاک درش تاج سرم ،

رسيدم و عرض ادب نمودم . بدون اينکه سخني بگويم امام که آگاه به سرّ من

بود و اشتياق و التهاب و تشنگي مرا براي تحصيل آب حيات علم مي دانست.

فرمود : نزديک بيا ، نزديک رفتم و چشم به روي امام گشودم ،ديدم با دهانـش

آب دهانش را جمع کرد و برلب آورد و به من اشارت فرمود که بنوش .

امام خم شد و من زبانم را در آوردم و با تمام حرص و ولع که خواستم لبهاي

امام را بخورم ، از کوثر دهانش آن آب حيات را نوشيدم و در همان حال به

قلبــم خطور کرد که اميرالمؤمنين ،علي عليه السلام فرمود:پيـغمـبر اکـرم (ص)

آب دهانـش را به لبش آورد و من آن را خوردم که هــزار در علـم و از هــر

دري هزار در ديگر به روي من گشوده شد .

پس از آن امـام عليه السلام طي الارض را عمـلا" به مــن بنمـود ، که از آن

خواب شيرين که از هزاران سال بيداري من بهتر بود بــدر آمدم ، به آن نويد

سحرگاهي اميدوارم که روزي به گفتار حافظ شيرين سخن به ترنّم آيم که :

دوش وقت سحر از غصّه نجاتم دادند

                                                وندران ظلمت شب آب حياتم دادند

چه مبارک سحري بود و چه فرخنده شبي

آن شب قدر که اين تازه براتم دادند                        

من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجب

مستحق بودم و اينها به زکاتم دادند